herinneringen

"He kijk, daar loopt Pisters!" D. wijst naar een meneer die ons tegemoet komt lopen. Ik kijk en glimlach. Daar loopt mijn oude tekenleraar, een geweldige man met teveel fantasie.
D. en ik maken er een traditie van om ieder jaar een bezoekje te brengen aan B.C. Broekhin.
Terwijl we, zoals vanouds, door de school slenteren denken we weer aan alle dingen die we hebben meegemaakt: De examenstunt, die de voorpagina van "De Limburger", regio Roermond, haalde. De schoolfeesten, die zo berucht waren dat "foundationboy" van Schöndeln ieder jaar weer probeerde naar binnen te sneaken (wat ieder jaar weer mislukte). De Parijsreis. De 10-minuten regel die bij ons altijd 5 minuten duurde, dus na 5 minuten de LOR in omdat de leraar niet kwam om daarna toch maar snel naar het lokaal te rennen omdat hij toch wel kwam. De aardrijksundeleraar die op Duivert van Jacob Dubbel leek, en dat zelf ook wel vond. De C1000 en later de AH XL die winst draaiden door ons, lang leve de bossche bollen. De tussenuren waarin je "studeerde". Roddelen met de leraren over andere leraren die zich schandalig gedraagden in het weekend. Op de vrijdag voor carnaval stiekem al je carnavalspanty onder je broek aantrekken, en je boa en kroontje in je locker duwen. Liedjes zingen over de directeur die nu geen directeur meer is.

Ik kan nog wel eeuwen doorgaan..

omdat acda en de munnik werkelijk geniaal zijn

Ik was vergeten
Het lawaai
Van honderd stoelen
Net verlaten
Dat ze kraken
In de stilte
Of wat dat had moeten zijn


Ik was vergeten
Mijn nieuwe pak
Drie keer gedragen
Doffe donker
Dat me eigenlijk
Zonder tranen
Misschien best wel goed zou staan

Ik was vergeten
Witte gympies
Niet zo slim
Op natte aarde
Ik troost me wel
Met de gedachte
Nog niet geroutineerd te zijn

Ik was vergeten
Goed te eten
Weinig koffie
Blik op grond
Een dag als dit
Heeft nooit een reden
Een verstandig mens te zijn

Ik was vergeten, glad vergeten
Maar vandaag, hoe mooi het brein
Ik was vergeten, dat vergeten
Wat het beste weg kan zijn

Wel het verdiet
Nooit de persoon
Nooit de persoon
Maar soms de pijn

Ik was vergeten, glad vergeten
Hoe mooi het is iets kwijt te zijn

Nooit de persoon maar kleine dingen
Te verbannen uit mijn brein
En dat het soms een enkele keer
Hoe mooi het is iets kwijt te zijn

lekker klagen

Het is weer eens zo ver. De zomer is hier al een tijdje aanwezig en dus ook het programma "Zomergasten". En omdat wij Nederlanders een volkje zijn die werkelijk DOL zijn op zeuren, zeiken, klagen enzovoort hebben we er een traditie van gemaakt om de presentator/presentatrice van "Zomergasten" ieder jaar eens flink te kleineren. Dit komt doordat het zomer is, en in de zomer hebben wij niks te doen, is er niks op tv en dus klagen we maar over een programma dat maar een keer per jaar op tv is (We klagen ook over het weer hoor. Te warm, te koud, te veel regen, te benauwd). Ik vraag mij af waarom die presentatoren nog steeds "JA!" roepen als ze gevraagd worden om "Zomergasten" te presenteren. Het heeft geen zin, want zelfs als je goed bent krijg je kritiek.
Dit jaar is Jelle Brandt Corstius het slachtoffer. Wederom wordt er steen en been geklaagd over zijn presentatie-skills. Ok, ik geef toe dat hij niet de beste is en er graag een dramatisch programma van maakt, maar denk ook eens aan de rest van zijn programma's waarmee hij bekend werd. Neem nu "Van Mouskou tot Moermansk", dat was nou een geniaal programma. Dat doen niet veel mensen hem na.

Dus lieve landgenoten van me, als wij nu even teruggaan naar ons bureau en Jelle gewoon documentaires laten maken is er niks meer aan het handje ok? Dank u.

Sinterklaas komt er volgend jaar NIET in

Langzaam word ik wakker, het is te warm op mijn zolderkamer in het zomerse Swalmen. Boos loop ik naar beneden omdat ik, alweer, niet heb kunnen uitslapen. En laat mij nu eens heel veel van uitslapen houden.

Beneden kijkt mijn broertje naar het journaal, huilende oranjefans. Mijn vader leest de krant, een huilend elftal op de voorkant.
Zelfs Willem-Alex is verdrietig en zal de komende weken niet zo aardig zijn tegen de Spaanse kroonprins, zei hij.
Ik ga op de bank zitten en denk aan gisteravond. We verloren en ik was verdrietig, terwijl ik me niet eens zoveel van voetbal aantrek. We scholden de scheids, de Spanjaarden en niet te vergeten Paul de Octopus uit. We waren ook boos op de parkiet en de mossel die voorspelden dat Nederland zou winnen.
Dat geeft dan toch wel weer een gevoel van saamhorigheid.

Alsof het al niet genoeg was dat we hadden verloren en met een kater wakker werden begon het ook nog een te onweren, bliksemen, regenen en alles wat met een tropische storm te maken had. Daarna scheen de zon weer en was het weer te warm en te benauwd.
Het weer past vandaag bij ons humeur.

Gelukkig is er een iemand die zich niets aantrok van deze dag

Dingen die fijn zijn

* Met je vader in de auto héél hard meezingen met liedjes van Bruce Springsteen.

* De slappe lach hebben zonder enige reden.

* Een leuke anekdote vertellen, en dat iedereen dat dan leuk vind.

* Als je in de zomer het gras maait, en als het dan gaat regenen.

* Bruin zijn.

* Als je haar goed zit.

* Met je moeder praten over vrouwendingen.

* Na een warme zomerdag s'avonds lekker de Avondetappe kijken.

* Op de bank in de woonkamer in slaap vallen.

* Door Maastricht wandelen, je realiserend dat je daar ook écht daadwerkelijk woont.

vanallesennogeenbeetje

Ja. Iedereen die geslaagd is heeft lekker vakantie en ik zit te zwoegen voor mijn tentamens.
Morgen staat Politics op het programma. Op zich interessant en niet zo moeilijk, maar wel als Dhr. Heywood heet boek heeft geschreven. Ik wil dus graag nog een hartig woordje spreken met die goede man.
Wat betreft de andere tentamens, onze school is erin geslaagd om bijna alle tentamens in één week te proppen. Chapeau.
Dus zoals ik zei, ik ben aan het zwoegen want ik heb geen zin in een herkansing en ik heb wel zin in vakantie.

Voor de rest chill ik lekker op mijn kamertje. Ik kook met Cécile en dan gooien we een heel zakje kaas over de wraps, lekker puh. ik zit met mijn huisgenootjes in de tuin te kletsen en we verzinnen een naam voor ons konijntje. Ik plan feestjes in Maastricht, voetbalwedstrijden die we willen zien in onze bavariajurkjes en shoptrips naar Luik. Ik tel af tot onze vakantie in Kroatië met mijn liefste vriendinnetjes.
En dat is fijn om naar uit te kijken.

Het, volgens Sali, échte en wilde studentenleven begint nu.

Ja hoor, want ik zit op kamers. 4 mei kwamen mijn allerliefste vriendinnetjes helpen verven (met als resultaat verf in Rianne's nek, op Cécile's schoenen en op mijn nagels zodat ik de verf er niet meer afkreeg). Wees niet getreurd, het is heel mooi gelukt.

Dinsdag stond de verhuizing op de planning. Papa had een busje gehuurd, spullen erin en op naar Maastricht. Mijn broertje en ik voelden ons net een stelletje Poolse bouwvakkers (sorry Suus!) en papa heeft de hele weg met een Oostblok-accent gepraat. Eenmaal daar moesten we alle spullen naar boven tillen en een kast in elkaar schroeven, thank god dat ik een een sterk broertje heb.

Toen alles klaar was en het ouderlijk gezag plus broertje weg was zat ik een beetje doelloos in het rond te staren, dus toen ben ik maar gaan douchen. Jammer dat het eerst koud werd, dan warm, dan de goeie temperatuur en 5 seconden later weer koud. Gelukkig ben ik geen watje. Daarna heb ik de hele avond een beetje op m'n laptop dingetjes gedaan, totdat ik tot de ontdekking kwam dat mijn laptopkabel nog thuis lag... net zoals mijn bestek, schoolboeken, bekers enzovoort. Oepsie.

Dus ik zat de volgende dag alweer vrolijk in de trein naar huis met een hele zware weekendtas. Mama was blij dat ik weer terugkwam (na 1 dag, moet je nagaan), papa vroeg of ik al naar die lekkere bakker/slager/choclatier was geweest (natuurlijk niet) en mijn broertje was al aan het sparen zodat hij bij mij op bezoek kan komen en samen met mij naar de sneakerwinkel kan om daar schoenen te kopen.

Heerlijk toch, die familie. Maar maandag gaat het toch echt beginnen. Gelukkig woont Cécile praktisch naast me en hebben we afgesproken om samen te gaan rennen en koken en woont Rianne, mijn make-up vriendinnetje, ook in de buurt.