de jeugd van tegenwoordig

Er moet mij toch echt even iets van het hart. Ik ben een heel aardig en lief persoon, en ben ook heel beleefd tegen bejaarde mensen omdat mama en papa mij dat hebben geleerd. Ik sta altijd op in de bus, en maak gerust een praatje met hen als ze beginnen over "Sjeng van Wiel die een dochter heeft die getrouwd is met de zoon van de bakker die toevallig de buurman is van die mevrouw" Maar sinds ik studeer moet ik mijn menig over oude mensen toch een beetje bijschaven.
Komt ie.

Ik reis iedere dag met de bus en de trein, en het komt zo nu en dan voor dat er een ouder iemand tegenover je zit. ik knik ze dan vriendelijk toe, wat voor hen blijkbaar een reden is om hun hele levensverhaal aan mij te vertellen. Heel lief bedoeld, niks mis mee. Maar daar heb ik dus echt geen behoefte aan als ik moe in de trein zit. Waar ik me ook erg aan erger is dat ze het altijd maar hebben over "de jeugd van tegenwoordig". Dat we nooit voor hen opstaan, dat we luidruchtig zijn en ach, je kent het wel. Maar uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat ze zelf ook heel luidruchtig kunnen zijn ("Als ik aardappelen in huis heb maar ik altijd tortillas" en dan niet torTIELjaas maar torTILLas. tuurlijk). Ook gaan zij nooit echt aan de kant voor iemand in de bus, en dan bedoel ik dat ze hun tas op de overgebleven stoel leggen of niet doorschuiven op zo'n 2-persoonsbankje. Zeer irritant vind ik dat!

Zo, dat lucht op.